Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wielkopolskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wielkopolskie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 lipca 2021

Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie

Dom rodzinny Marii Dąbrowskiej i miejsce jej urodzin. 6 października 1889 r. przyszła na świat jako najstarsza córka Ludomiry i Józefa Szumskich. Miała dwie siostry: Helenę i Jadwigę oraz dwóch braci: Stanisława i Bogumiła. Dom rodzinny pisarki nigdy nie był własnością jej rodziców. Na początku 1889 roku ojciec pisarki podjął tutaj pracę jako administrator majątku Kazimierza Waliszewskiego. Pisarka spędziła w Russowie tylko dzieciństwo i młodość, ale do końca czuła się związana z Ziemią Kaliską. Najbardziej znane jej utwory to: „Uśmiech dzieciństwa”, „Ludzie stamtąd” oraz biograficzna powieść „Noce i dnie”, spopularyzowana w 1975 roku przez ekranizację filmową. Na ekspozycji w pomieszczeniach: pokoju panieńskiego pisarki, salonu, sypialni, kuchni oraz pokoju ojca - Józefa Szumskiego prezentowane są fotografie, rękopisy, dokumenty osobiste, meble i pamiątki zachowane po tak nietuzinkowej osobie, jaką była Maria Dąbrowska.

Ekspozycja etnograficzna na terenie parku obejmuje zabytki budownictwa chłopskiego związanego z regionem kaliskim. Trzy, spośród sześciu przeniesionych obiektów, tworzą zagrodę chłopską z końca XIX wieku. Pochodzą z różnych miejscowości podkaliskich: wąskofrontowy dom mieszkalny z Takomyśli, stodoła - Godziesze, obora - Skrzatki. Szczególnie cennym jest spichlerz z zagrody wybranieckiej w Russowie nazywany przez mieszkańców "sołkiem" (2 poł. XVIII wieku). Był on własnością rodziny Witczaków, którą Maria Dąbrowska doskonale znała i poświęciła jej jedno z opowiadań pt. "Królewskie korale". Pięknie prezentuje się Spichlerz dworski z 1800 roku przeniesiony z Kuźnicy Grabowskiej. Zabudowę mieszkalną reprezentuje chata wyrobnika z podkaliskiego Dobrzeca z początku XIX wieku.

Tyle Miejsc



środa, 10 lutego 2021

Rezerwat Archeologiczny w Kaliszu-Zawodziu (ul. Bolesława Pobożnego 87-105)

Rezerwat usytuowany jest w najstarszej części miasta, na terenie wczesnośredniowiecznego kaliskiego grodu, w bliskiej odległości od współczesnego centrum. Odtworzono w Rezerwacie częściową zabudowę średniowiecznej warowni, na którą składają się: brama wjazdowa do grodu wraz z palisadą i mostem, kamienny kurhan, siedem drewnianych chat, dwupoziomowa wieża obronna, wały skrzyniowe, fundamenty oraz część przyziemia romańskiej kolegiaty oraz liczne repliki średniowiecznych przedmiotów. W części etnograficznej znajduje się osiemnastowieczna chata przeniesiona ze Starego Miasta w Kaliszu.

Kaliski gród to jedno z najważniejszych miejsc związanych z początkami państwa polskiego. Wybudowany został w latach 60. IX wieku na piaszczystej wyspie otoczonej wodami Prosny. Według niektórych badaczy, to właśnie z Kalisza dynastia Piastów rozpoczęła swój militarny podbój grodów położonych na obszarze dzisiejszej Wielkopolski. Największy rozkwit, wczesnośredniowieczny Kalisz przeżywał w czasach panowania księcia Mieszka III Starego, który ufundował tutaj romańską kolegiatę i założył mennicę. Kaliski gród stał się także miejscem pochówku Mieszka Starego. To właśnie za panowania tego władcy Kalisz, obok Poznania i Gniezna, staje się jednym z trzech głównych grodów w Wielkopolsce. Kres warowni następuje w XIII stuleciu, kiedy to śląski książę Henryk Brodaty zdobywa gród i przenosi Kalisz na prawą stronę Prosny.

Dzięki rekonstrukcjom średniowiecznych budowli i urządzeń, zwiedzający mogą doświadczyć historii tego miejsca. W ramach działań z zakresu archeologii eksperymentalnej w Rezerwacie prowadzony jest chów zwierząt gospodarskich takich jak: owce wrzosówki, śwniodziki, kozy, kury, pszczoły. Zwiedzający mają też możliwość zapoznania się ze średniowieczną metodą uprawy roli - trójpolówką.

Tyle Miejsc



poniedziałek, 24 sierpnia 2020

Muzeum Archeologiczne w Poznaniu (ul. Wodna 27)

Wystawa Śmierć i życie w starożytnym Egipcie składa się z ponad sto zabytków ze wszystkich epok staroegipskiej historii. Wyjątkowe obiekty przybliżają nam kulturę starożytnego Egiptu. Wśród nich obelisk z Athribis, ustawiony na dziedzińcu Pałacu Górków. Właściwym wprowadzeniem do galerii egipskiej jest replika dekoracji komory sarkofagowej z grobowca Tutanchamona w Dolinie Królów. Ten zawierający niezwykle bogate wyposażenie i niemal nienaruszony grób został odkryty w 1922 roku przez angielskiego archeologa Howarda Cartera. Znajdujące się w Muzeum Kairskim skarby z grobowca, w tym słynna złota maska, trumny, kapliczki, posążki, meble i biżuteria to nie tylko dzieła sztuki o ogromnej wartości materialnej i artystycznej, ale przede wszystkim świadectwo staroegipskich wierzeń. Malowidła w grobowcu przedstawiają najważniejsze tematy związane z odrodzeniem króla do życia wiecznego, w tym sceny: ceremonii Otwarcia Ust, magicznego ożywienia jego mumii, czy przyjęcia Tutanchamona przez bogów w Krainie Zachodniej – państwie umarłych. Po prawej bogini Hathor podaje mu znak anch, oznaczający "życie”; za królem stoi bóg Anubis, boski balsamista, przewodnik zmarłych i patron nekropoli. Po lewej wita króla bogini Nut, a następnie Tutanchamon obejmuje się z bogiem Ozyrysem, władcą państwa umarłych ...

Wystawa Tu powstała Polska jest podróżą do epoki średniowiecza. Przybliża życie codzienne ludności regionu Wielkopolski w czasach kształtowania się naszej państwowości. Odnosi się do ważnych zmian kulturowych jak: konwersja z religii pogańskiej na chrześcijańską, powstawaniem pierwszych miast, czy umacnianiem się królewskiej władzy. Na ekspozycji prezentowana jest cenna biżuteria, oręż wojów i rycerzy, relikwiarze, monety. Można podziwiać kunszt średniowiecznych rzemieślników m.in.: złotników, płatnerzy, kowali, garncarzy, czy bednarzy. Zabytki te wplecione są w narrację historyczną dotyczącą wzniosłych momentów w dziejach Polski. A we wzmocnieniu wrażeń pomagają efekty dźwiękowe i muzyczna oprawa wprowadzająca w klimat średnich wieków.

Na tym nie koniec zwiedzania. W Muzeum prezentowane są również inne wystawy stałe: Pradzieje Wielkopolski, Archeologia Sudanu, Sztuka Naskalna Afryki Północnej.

Tyle Miejsc


poniedziałek, 17 sierpnia 2020

Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu (ul.3 Pułku Lotniczego)

Warto zobaczyć kilkadziesiąt zabytkowych pojazdów militarnych takich jak czołgi, działa samobieżne (w tym unikalny Sturmgeschuetz IV), pojazdy będące w użytkowaniu nie tylko polskiej armii, ale również niemieckiej, amerykańskiej czy radzieckiej. Eksponaty Muzeum brały udział w wielu filmach. Można obejrzeć czołg T-34 "Rudy”, który brał udział w produkcji serialu pt. "Czterej Pancerni i pies". W filmie pt. "Most szpiegów" Stevena Spielberga wykorzystano między innymi czołgi T-54 i T-55 oraz transporter opancerzony BRT-152.

Unikatowym eksponatem tego muzeum jest Działo samobieżne Sturmgeschütz IV. Zatopiony w rzece Rgilewce pojazd StuG IV należał do 2. Kp. Panzerjäger-Abteilung Brandenburg /1. Jäger-Rgt. „Brandenburg" ( 2. batalionu, 1. Pułku Niszczycieli Czołgów z Dywizji Grenadierów Pancernych „Brandenburg"). 16 i 17 stycznia w rejonie Kutna odziały Korpusu „Großdeutschland" wraz z innymi niemieckimi jednostkami stawiały opór czołgom 1. Frontu Białoruskiego marszałka Żukowa. Miażdżąca przewaga Rosjan zmusiła dowództwo Korpusu „GD" do wycofania. W czasie dwudniowych walk „II batalion został wybity niemalże do nogi". W nocy z 18 na 19 stycznia 1945 r. od strony Kutna w kierunku Koła po linii kolejowej jechały dwa działa samobieżne Sturmgeschutz (StuG). Nasz StuG zjechał z nasypu kolejowego. Przemieszczając się wzdłuż jego południowej strony dojechał do rzeki Rgilewki i chcąc ją przekroczyć, zatonął. Niewiele wiadomo o załodze Stug'a. Prawdopodobnie 2 osoby uratowały się z zatopionego pojazdu. W zamarzających kombinezonach (było ponad -20 stopni!) dotarli do Grzegorzewa. Nie uskoczyli daleko. Złapani przez Rosjan, zostali rozstrzelani. Wiosną 1945 r. z zatopionego wraku wypłynęły dwa kolejne ciała załogi StuGa. Pojazd został wydobyty w dwóch etapach. W 2006 roku ( baszta ) i w 2008 roku ( wanna ). Po ponad rocznym remoncie przeprowadzonym w poznańskich Wojskowych Zakładach Motoryzacyjnych, siłami wolontariuszy Muzeum Broni Pancernej i pracowników Zakładów, udało się przywrócić działo do stanu jezdnego!!!

Tyle Miejsc

Działo Sturmgeschütz IV


czwartek, 13 sierpnia 2020

Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią (ul.Dworcowa 12)

To jedno z nielicznych muzeów w Polsce prezentujące obok siebie część archeologiczną i sektor etnograficzny, ściśle związany z regionem. Muzeum powstało w celu odtworzenia i zobrazowania tradycyjnych form życia wsi w dorzeczu Noteci (z terenu Krajny). Dawne budownictwo wiejskie wraz ze sprzętami i narzędziami pokazywane jest w miejscach i sytuacjach, w jakich występowały. Wyposażenie poszczególnych zagród bądź pojedynczych chat zróżnicowano sytuacją majątkową, statusem społecznym mieszkańców, uprawianymi w zagrodzie zajęciami pozarolniczymi oraz okresem, jakiego ekspozycja dotyczy. Ekspozycje są wkomponowane w krajobraz. Dobrane tradycyjne uprawy polowe i ogrodnicze, wraz z zielenią porastającą miedze, pobocza dróg, miejsca nieuprawne. Elementem ożywiającym krajobraz jest wprowadzenie inwentarza żywego – owiec, kóz i ptactwa domowego.

Na terenie osieckiego muzeum znajduje się 31 obiektów wiejskiej architektury z terenu północnej Wielkopolski z okresu od XVIII w. do pocz. XX w. wraz z przykładami tzw. „małej architektury”, tj. piecami chlebowymi, kapliczkami, studniami, krzyżem przydrożnym, gołębnikiem, piwnicą ziemną i pasieką. Jednocześnie oba sektory muzeum: archeologiczny i etnograficzny, oddzielone są od siebie neutralną otuliną roślinną, co pozytywnie wpływa na charakter zabudowy. Prócz pojedynczych chat i całych zagród, w skład skansenu wchodzą obiekty ludowego przemysłu i rzemiosła oraz ogólnowiejskiej użyteczności: trzy typy wiatraków („kożlak”, „paltrak” i „holender”), kuźnia, stolarnia z trakiem, remiza strażacka i wspomniane elementy małej architektury.

Do najcenniejszych obiektów przeniesionych na teren skansenu należą chałupy podcieniowe z przełomu XVIII i XIX wieku z Dźwierszna Wielkiego i Głubczyna (Krajna). Przykładem zastosowania ściany z „muru pruskiego” jest Chałupa szkieletowa z Dźwierszna Wielkiego z 1826 roku. Jest to budynek szerokofrontowy z wystrojem z okresu międzywojennego. Wewnątrz znajduje się wiejska szkoła wraz z zapleczem mieszkalnym dla nauczyciela. Większość sprzętów wypełniających wnętrza pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, muzeum posiada też unikatowe, pojedyncze eksponaty z XVIII wieku. W skansenie prezentowe są jednocześnie domostwa chłopskie, pomieszczenia gospodarskie, warsztaty rzemieślnicze (kowala, szewca), sklep wiejski i karczma.

Niewątpliwie cennym uzupełnieniem ekspozycji było oddanie do użytku zwiedzających, zrekonstruowanego w 2006 roku kościoła z Lasek Wałeckich. Dzięki temu obraz tradycyjnej wsi stał się w muzeum w Osieku jeszcze pełniejszy.

Tyle Miejsc


poniedziałek, 10 sierpnia 2020

Muzeum Okręgowe w Pile (ul.Browarna 7)

Ekspozycja „Meble i wnętrza mieszkalne od połowy XVIII do początku XX wieku - przedmioty piękne i użyteczne” prezentuje obiekty polskiego i europejskiego rzemiosła artystycznego uzupełnione przykładami malarstwa i grafiki. W gablotach umieszczone zostały przedmioty sztuki użytkowej: fajans, kamionka, porcelit, porcelana, szkło artystyczne, srebro, które pochodzą z różnych wytwórni europejskich. Kolekcję wiodącą stanowi zbiór wyrobów Fabryki Fajansów Stanisława Mańczaka w Chodzieży (k/Piły), która w latach 1924-29 należała do najlepszych w Polsce.

Ekspozycja archeologiczna „Z przeszłości Piły i regionu”. Najstarsze ślady pobytu ludzi na ziemi nadnoteckiej pochodzą z paleolitu schyłkowego, z okresu około XII/X – VIII tys. p.n.e. Ekspozycję archeologiczną rozpoczynają zabytki pochodzące z mezolitu (VIII – VI tys. p.n.e.) i końca epoki kamienia – z neolitu (VI – III/II tys. p.n.e.). Następna część wystawy poświęcona jest wczesnej epoce brązu (pierwsza połowa II tys. p.n.e.). Prezentowane tu zabytki to gliniane naczynia oraz ozdoby, narzędzia i broń, wykonywane zarówno z kości i poroża, z krzemienia i kamienia, jak i importowane – z brązu. Dalej obejrzeć można eksponaty pochodzące ze schyłku epoki brązu i z początków epoki żelaza (czasy tzw. kultury łużyckiej i kultury pomorskiej, lata około 1200 – 300 p.n.e.). Wśród nich, obok brązowego miecza czy tzw. popielnic twarzowych, uwagę zwracają dwa skarby brązowe: ponad sześćdziesiąt siekierek i forma odlewnicza odkryte nad Notecią oraz zbiór ozdób ciała i aplikacje uprzęży końskiej znalezione nad Gwdą.

Ekspozycja historyczna „Z przeszłości Piły i regionu” obrazuje dzieje od średniowiecza do XX w. Przedstawia obiekty związane z losami trzech narodów, które zamieszkiwały tereny nadnoteckie: Polaków, Niemców, Żydów. Ważną grupę eksponatów z okresu staropolskiego stanowią pamiątki z czasów „potopu szwedzkiego”, do których należą trzy miedzioryty Eryka Dahlberga, oficera wojsk szwedzkich oraz pamiątki z bitwy pod Ujściem z 1655 r. W okresie staropolskim w Pile działało kilkanaście różnych cechów. Wśród licznych pamiątek cechowych znajdują się sztandary z XIX w. oraz skrzynie cechowe tzw. lady. W latach 1807-1815 Piła znalazła się w granicach Księstwa Warszawskiego. Czasy napoleońskie przypominają między innymi trzy grafiki: dwie francuskie z 1817 r. przedstawiające lansjera polskiego i piechura francuskiego oraz portret Fryderyka Augusta, księcia saskiego. Część wystawy zajmuje ikonografia Piły, od najstarszej litografii Napoleona Ordy z 1880 r. do kart pocztowych z XIX i I połowy XX w. Ważną grupę eksponatów stanowią pamiątki po utworzonym w Pile w 1922 r. Konsulacie RP, który od 1934 r. do wybuchu II wojny światowej znajdował się w budynku dzisiejszego Muzeum Okręgowego. Wystawę historyczną zamyka prezentacja wybranych pamiątek po Straży Granicznej, funkcjonującej w Polsce w latach 1928-1939 oraz obiektów związanych z walkami o Piłę w 1945 roku.

Tyle Miejsc