Pokazywanie postów oznaczonych etykietą #kulturawsieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą #kulturawsieci. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 31 sierpnia 2020

Muzeum Historii Miasta Rzeszowa (Rynek 12)

Muzeum mieści się w kameralnym wnętrzu XVII-wiecznej kamienicy przy rzeszowskim Rynku (wejście od ul. Baldachówka). Prezentuje cenne i niepowtarzalne zabytki związane z Rzeszowem i regionem. Wśród nich znajdują się średniowieczne miecze, szyszak husarski „pappenheimer” z XVII wieku wraz z napierśnikiem, XIX-wieczny kapelusz rzeszowskiego policjanta czy mundur urzędnika austro-węgierskiego. Na wystawie „Sześć wieków Rzeszowa” zobaczyć można bezcenną pamiątkę po bohaterze czasów Legionów i walk o granice RP – szablę płk. Leopolda Lisa-Kuli, zaś w jednej z sal jest prezentowany oryginalny widok Rzeszowa z 1936 roku namalowany akwarelą przez Józefa Kozieja. W części związanej z II wojną światową można zobaczyć mundur polskiego „pancerniaka” gen. Stanisława Maczka. Na wystawie "Historia na szkle zapisana" znajdują się pamiątki po znanym rzeszowskim fotografie Edwardzie Januszu. W zbiorach muzealnych znajduje się około 32 tysięcy negatywów pochodzących z jego zakładu fotograficznego. Warto dodać, że podczas uroczystego otwarcia Muzeum w 2002 roku gościem honorowym był ostatni Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski. Również w 2002 roku instytucja została uhonorowana prestiżową nagrodą ministerialną – „Sybillą”, która jest swego rodzaju „oskarem” w polskim muzealnictwie.

Tyle Miejsc



czwartek, 27 sierpnia 2020

Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie (Al.Jerozolimskie 3)

Ekspozycja stała ukazuje historię wojskowości polskiej od powstania państwa w X wieku do zakończenia II wojny światowej w 1945 roku. W Sali średniowiecza prezentowane jest uzbrojenie rycerstwa polskiego do XV w. Szczególnie cennym zabytkiem jest złocony hełm - szyszak z diademem z X-XI w. Zobaczyć tu można pełną zbroję kolczą z XIII w. oraz dwa miecze znalezione na pobojowisku pod Płowcami. Centralny akcent stanowi obraz autorstwa Wojciecha Kossaka pt. Bitwa pod Grunwaldem. W dalszej części ekspozycji uwagę zwraca kolekcja zbroi renesansowych, a wśród nich typowe dla tego okresu zbroje maksymiliańskie. Szczególną rolę w naszej historii odegrała husaria, uważana przez współczesnych za najwspanialszą jazdę świata. Na wystawie możemy zobaczyć zbroje husarskie; płytowe i karaceny oraz towarzysza husarskiego w pełnym uzbrojeniu z charakterystyczną lamparcią skórą. Na początku XVIII w. został ustanowiony Order Orła Białego, najwyższe do dzisiaj odznaczenie państwowe. Bogato zdobiony krzyż orderowy można podziwiać w Sali Saskiej.

Sala Orientalna prezentuje największą w Polsce kolekcję uzbrojenia pochodzącą z Azji, Północnej Afryki, Australii i Oceanii. Szczególną uwagę przykuwa gablota japońska ze zbrojami i bronią samurajów z okresu rządów szogunów z dynastii Tokugawów (XVI-XIX w.). Wyjątkowym zabytkiem jest niezwykle rzadki, kompletny, paradny, samurajski rząd koński.

Sale II W.Ś. W salach poświęconych wojskowości XX w. obejrzeć można konstrukcje broni polskich inżynierów np. karabin przeciwpancerny Ur wz. 35, pistolet maszynowy Mors, karabin samopowtarzalny Maroszka czy legendarny pistolet Vis wz. 35. O sukcesach polskiej kryptologii przypominają dwie niemieckie maszyny szyfrujące Enigma. Osoby zainteresowane tematyką II wojny światowej mogą obejrzeć umundurowanie i uzbrojenie żołnierzy polskich walczących w kampanii wrześniowej 1939 r., w szeregach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Polskiej na Wschodzie. Wśród cennych pamiątek należy wymienić mundury generałów: Władysława Sikorskiego, Kazimierza Sosnkowskiego czy Stanisława Sosabowskiego. Znajdują się także pamiątki po asach lotnictwa: Stanisławie Skalskim i Witoldzie Urbanowiczu. Odrębna sala poświęcona jest Powstaniu Warszawskiemu.

Park plenerowy. Wchodząc przez bramę Muzeum oczom zwiedzających ukazuje się znajoma sylwetka radzieckiego czołgu T-34, spopularyzowanego w filmie "Czterej pancerni i pies". Kolejnym ciekawym pojazdem jest samochód pancerny „Kubuś”, zbudowany przez powstańców warszawskich. Niezwykłą kolekcję stanowią radzieckie samoloty z II wojny światowej. W Muzeum prezentujemy unikalne na skalę światową maszyny: Ił-10 i Pe-2FT.

Tyle Miejsc



poniedziałek, 24 sierpnia 2020

Muzeum Archeologiczne w Poznaniu (ul. Wodna 27)

Wystawa Śmierć i życie w starożytnym Egipcie składa się z ponad sto zabytków ze wszystkich epok staroegipskiej historii. Wyjątkowe obiekty przybliżają nam kulturę starożytnego Egiptu. Wśród nich obelisk z Athribis, ustawiony na dziedzińcu Pałacu Górków. Właściwym wprowadzeniem do galerii egipskiej jest replika dekoracji komory sarkofagowej z grobowca Tutanchamona w Dolinie Królów. Ten zawierający niezwykle bogate wyposażenie i niemal nienaruszony grób został odkryty w 1922 roku przez angielskiego archeologa Howarda Cartera. Znajdujące się w Muzeum Kairskim skarby z grobowca, w tym słynna złota maska, trumny, kapliczki, posążki, meble i biżuteria to nie tylko dzieła sztuki o ogromnej wartości materialnej i artystycznej, ale przede wszystkim świadectwo staroegipskich wierzeń. Malowidła w grobowcu przedstawiają najważniejsze tematy związane z odrodzeniem króla do życia wiecznego, w tym sceny: ceremonii Otwarcia Ust, magicznego ożywienia jego mumii, czy przyjęcia Tutanchamona przez bogów w Krainie Zachodniej – państwie umarłych. Po prawej bogini Hathor podaje mu znak anch, oznaczający "życie”; za królem stoi bóg Anubis, boski balsamista, przewodnik zmarłych i patron nekropoli. Po lewej wita króla bogini Nut, a następnie Tutanchamon obejmuje się z bogiem Ozyrysem, władcą państwa umarłych ...

Wystawa Tu powstała Polska jest podróżą do epoki średniowiecza. Przybliża życie codzienne ludności regionu Wielkopolski w czasach kształtowania się naszej państwowości. Odnosi się do ważnych zmian kulturowych jak: konwersja z religii pogańskiej na chrześcijańską, powstawaniem pierwszych miast, czy umacnianiem się królewskiej władzy. Na ekspozycji prezentowana jest cenna biżuteria, oręż wojów i rycerzy, relikwiarze, monety. Można podziwiać kunszt średniowiecznych rzemieślników m.in.: złotników, płatnerzy, kowali, garncarzy, czy bednarzy. Zabytki te wplecione są w narrację historyczną dotyczącą wzniosłych momentów w dziejach Polski. A we wzmocnieniu wrażeń pomagają efekty dźwiękowe i muzyczna oprawa wprowadzająca w klimat średnich wieków.

Na tym nie koniec zwiedzania. W Muzeum prezentowane są również inne wystawy stałe: Pradzieje Wielkopolski, Archeologia Sudanu, Sztuka Naskalna Afryki Północnej.

Tyle Miejsc


czwartek, 20 sierpnia 2020

Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce (plac gen. Józefa Bema 8)

Wystawę „Ostrołęka i Kurpie. Między wątkiem historii a osnową życia” tworzą archiwalia i przedmioty związane z mieszkańcami Ostrołęki oraz Kurpiami, fragmenty poezji o Ostrołęce autorstwa Izraela Szterna oraz treści w multimediach. Wystawa nie przenosi zwiedzającego w dawny świat. Wręcz przeciwnie. Zwiedzający nie traci kontaktu ze współczesnością, jest jej udziałem, twórcą, ma świadomość własnego czasu. Pierwsza część ekspozycji – „W lustrze uliczek” – ukazuje fotograficzny portret mieszkańców Ostrołęki podczas dnia świątecznego. Poprzez fotografie poznajemy ludzi podczas prowincjonalnej fiesty. Pozują do fotografii w atelierowych wnętrzach miejscowych fotografów. W kolejnej przestrzeni wystawy, zatytułowanej „Szepty codzienności” poruszono zagadnienie realiów życia ostrołęczan. Największy procent mieszkańców stanowili rzemieślnicy, następnie sklepikarze, rolnicy, inteligencja zaś stanowiła niewielki ich odsetek. Sala „Wycinanka kurpiowska” prezentuje jedną z najbardziej znanych i rozpoznawalnych dziedzin sztuki Kurpiów. Ukazuje początki wycinankarstwa oraz najstarsze jego formy (wycinanki, które funkcjonowały w oryginalnym wnętrzu – na ścianach izby – i były wyrazem upodobań estetycznych mieszkańców wsi). Najcenniejsze obiekty pochodzą z lat trzydziestych XX wieku. Prezentuje dokonania indywidualne twórców (charakterystyczne dla nich ornamenty i rozwiązania kompozycyjne). Wśród wycinanek dominują dwie podstawowe formy: leluje i gwiazdy – nazywane też kołami. Na sali „Stanisław Skolimowski. Nierzeczywiste” prezentowane są prace malarskie Stanisława Skolimowskiego związanego z Ostrołęką od 1963 roku. Wystawie obrazów towarzyszą ekfrazy autorstwa Karola Samsela. Uzupełniają ją również artefakty związane z malarzem. Prace eksponowane w „Galerii sztuki polskiej pierwszej połowy XX wieku” przedstawiają najważniejsze tendencje sztuki polskiej tego okresu. Możemy zapoznać się również ze stylistyką Młodej Polski, reprezentowaną przez krakowską szkołę pejzażu oraz środowisko rzeźby. Wystawa prezentuje prace artystów związanych z Akademią Sztuk Pięknych, następnie te, oddające tendencje awangardowe (głównie ukazane pracami artystów związanych z grupą formistów i w mniejszym stopniu awangardy krakowskiej lat 30. XX wieku) oraz tendencje klasycyzujące, silnie obecne w sztuce dwudziestolecia międzywojennego, a związane głównie z przedstawicielami Stowarzyszenia Artystów Polskich Rytm.

Przy ul. Warszawskiej 2a w Ostrołęce znajduje się Pomnik Mauzoleum żołnierzy poległych w bitwie pod Ostrołęką 26 maja 1831 roku. Na terenie obiektu znajdują się multimedialne wystawy, kolekcja miniaturowej armii oraz skansen artylerii Królestwa Polskiego zawierający repliki armat i jednorogów według wzoru z 1805 roku, a także kopię wyrzutni Bema. Podczas zwiedzania Pomnika Mauzoleum można oddać hołd powstańcom, których prochy spoczywają w sarkofagu. Mauzoleum i jego wnętrze zostało pieczołowicie odtworzone według dawnego projektu Borysa von Zinserlinga i Romualda Zerycha.

Tyle Miejsc

„Wycinanka kurpiowska”


poniedziałek, 17 sierpnia 2020

Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu (ul.3 Pułku Lotniczego)

Warto zobaczyć kilkadziesiąt zabytkowych pojazdów militarnych takich jak czołgi, działa samobieżne (w tym unikalny Sturmgeschuetz IV), pojazdy będące w użytkowaniu nie tylko polskiej armii, ale również niemieckiej, amerykańskiej czy radzieckiej. Eksponaty Muzeum brały udział w wielu filmach. Można obejrzeć czołg T-34 "Rudy”, który brał udział w produkcji serialu pt. "Czterej Pancerni i pies". W filmie pt. "Most szpiegów" Stevena Spielberga wykorzystano między innymi czołgi T-54 i T-55 oraz transporter opancerzony BRT-152.

Unikatowym eksponatem tego muzeum jest Działo samobieżne Sturmgeschütz IV. Zatopiony w rzece Rgilewce pojazd StuG IV należał do 2. Kp. Panzerjäger-Abteilung Brandenburg /1. Jäger-Rgt. „Brandenburg" ( 2. batalionu, 1. Pułku Niszczycieli Czołgów z Dywizji Grenadierów Pancernych „Brandenburg"). 16 i 17 stycznia w rejonie Kutna odziały Korpusu „Großdeutschland" wraz z innymi niemieckimi jednostkami stawiały opór czołgom 1. Frontu Białoruskiego marszałka Żukowa. Miażdżąca przewaga Rosjan zmusiła dowództwo Korpusu „GD" do wycofania. W czasie dwudniowych walk „II batalion został wybity niemalże do nogi". W nocy z 18 na 19 stycznia 1945 r. od strony Kutna w kierunku Koła po linii kolejowej jechały dwa działa samobieżne Sturmgeschutz (StuG). Nasz StuG zjechał z nasypu kolejowego. Przemieszczając się wzdłuż jego południowej strony dojechał do rzeki Rgilewki i chcąc ją przekroczyć, zatonął. Niewiele wiadomo o załodze Stug'a. Prawdopodobnie 2 osoby uratowały się z zatopionego pojazdu. W zamarzających kombinezonach (było ponad -20 stopni!) dotarli do Grzegorzewa. Nie uskoczyli daleko. Złapani przez Rosjan, zostali rozstrzelani. Wiosną 1945 r. z zatopionego wraku wypłynęły dwa kolejne ciała załogi StuGa. Pojazd został wydobyty w dwóch etapach. W 2006 roku ( baszta ) i w 2008 roku ( wanna ). Po ponad rocznym remoncie przeprowadzonym w poznańskich Wojskowych Zakładach Motoryzacyjnych, siłami wolontariuszy Muzeum Broni Pancernej i pracowników Zakładów, udało się przywrócić działo do stanu jezdnego!!!

Tyle Miejsc

Działo Sturmgeschütz IV


czwartek, 13 sierpnia 2020

Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią (ul.Dworcowa 12)

To jedno z nielicznych muzeów w Polsce prezentujące obok siebie część archeologiczną i sektor etnograficzny, ściśle związany z regionem. Muzeum powstało w celu odtworzenia i zobrazowania tradycyjnych form życia wsi w dorzeczu Noteci (z terenu Krajny). Dawne budownictwo wiejskie wraz ze sprzętami i narzędziami pokazywane jest w miejscach i sytuacjach, w jakich występowały. Wyposażenie poszczególnych zagród bądź pojedynczych chat zróżnicowano sytuacją majątkową, statusem społecznym mieszkańców, uprawianymi w zagrodzie zajęciami pozarolniczymi oraz okresem, jakiego ekspozycja dotyczy. Ekspozycje są wkomponowane w krajobraz. Dobrane tradycyjne uprawy polowe i ogrodnicze, wraz z zielenią porastającą miedze, pobocza dróg, miejsca nieuprawne. Elementem ożywiającym krajobraz jest wprowadzenie inwentarza żywego – owiec, kóz i ptactwa domowego.

Na terenie osieckiego muzeum znajduje się 31 obiektów wiejskiej architektury z terenu północnej Wielkopolski z okresu od XVIII w. do pocz. XX w. wraz z przykładami tzw. „małej architektury”, tj. piecami chlebowymi, kapliczkami, studniami, krzyżem przydrożnym, gołębnikiem, piwnicą ziemną i pasieką. Jednocześnie oba sektory muzeum: archeologiczny i etnograficzny, oddzielone są od siebie neutralną otuliną roślinną, co pozytywnie wpływa na charakter zabudowy. Prócz pojedynczych chat i całych zagród, w skład skansenu wchodzą obiekty ludowego przemysłu i rzemiosła oraz ogólnowiejskiej użyteczności: trzy typy wiatraków („kożlak”, „paltrak” i „holender”), kuźnia, stolarnia z trakiem, remiza strażacka i wspomniane elementy małej architektury.

Do najcenniejszych obiektów przeniesionych na teren skansenu należą chałupy podcieniowe z przełomu XVIII i XIX wieku z Dźwierszna Wielkiego i Głubczyna (Krajna). Przykładem zastosowania ściany z „muru pruskiego” jest Chałupa szkieletowa z Dźwierszna Wielkiego z 1826 roku. Jest to budynek szerokofrontowy z wystrojem z okresu międzywojennego. Wewnątrz znajduje się wiejska szkoła wraz z zapleczem mieszkalnym dla nauczyciela. Większość sprzętów wypełniających wnętrza pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, muzeum posiada też unikatowe, pojedyncze eksponaty z XVIII wieku. W skansenie prezentowe są jednocześnie domostwa chłopskie, pomieszczenia gospodarskie, warsztaty rzemieślnicze (kowala, szewca), sklep wiejski i karczma.

Niewątpliwie cennym uzupełnieniem ekspozycji było oddanie do użytku zwiedzających, zrekonstruowanego w 2006 roku kościoła z Lasek Wałeckich. Dzięki temu obraz tradycyjnej wsi stał się w muzeum w Osieku jeszcze pełniejszy.

Tyle Miejsc


poniedziałek, 10 sierpnia 2020

Muzeum Okręgowe w Pile (ul.Browarna 7)

Ekspozycja „Meble i wnętrza mieszkalne od połowy XVIII do początku XX wieku - przedmioty piękne i użyteczne” prezentuje obiekty polskiego i europejskiego rzemiosła artystycznego uzupełnione przykładami malarstwa i grafiki. W gablotach umieszczone zostały przedmioty sztuki użytkowej: fajans, kamionka, porcelit, porcelana, szkło artystyczne, srebro, które pochodzą z różnych wytwórni europejskich. Kolekcję wiodącą stanowi zbiór wyrobów Fabryki Fajansów Stanisława Mańczaka w Chodzieży (k/Piły), która w latach 1924-29 należała do najlepszych w Polsce.

Ekspozycja archeologiczna „Z przeszłości Piły i regionu”. Najstarsze ślady pobytu ludzi na ziemi nadnoteckiej pochodzą z paleolitu schyłkowego, z okresu około XII/X – VIII tys. p.n.e. Ekspozycję archeologiczną rozpoczynają zabytki pochodzące z mezolitu (VIII – VI tys. p.n.e.) i końca epoki kamienia – z neolitu (VI – III/II tys. p.n.e.). Następna część wystawy poświęcona jest wczesnej epoce brązu (pierwsza połowa II tys. p.n.e.). Prezentowane tu zabytki to gliniane naczynia oraz ozdoby, narzędzia i broń, wykonywane zarówno z kości i poroża, z krzemienia i kamienia, jak i importowane – z brązu. Dalej obejrzeć można eksponaty pochodzące ze schyłku epoki brązu i z początków epoki żelaza (czasy tzw. kultury łużyckiej i kultury pomorskiej, lata około 1200 – 300 p.n.e.). Wśród nich, obok brązowego miecza czy tzw. popielnic twarzowych, uwagę zwracają dwa skarby brązowe: ponad sześćdziesiąt siekierek i forma odlewnicza odkryte nad Notecią oraz zbiór ozdób ciała i aplikacje uprzęży końskiej znalezione nad Gwdą.

Ekspozycja historyczna „Z przeszłości Piły i regionu” obrazuje dzieje od średniowiecza do XX w. Przedstawia obiekty związane z losami trzech narodów, które zamieszkiwały tereny nadnoteckie: Polaków, Niemców, Żydów. Ważną grupę eksponatów z okresu staropolskiego stanowią pamiątki z czasów „potopu szwedzkiego”, do których należą trzy miedzioryty Eryka Dahlberga, oficera wojsk szwedzkich oraz pamiątki z bitwy pod Ujściem z 1655 r. W okresie staropolskim w Pile działało kilkanaście różnych cechów. Wśród licznych pamiątek cechowych znajdują się sztandary z XIX w. oraz skrzynie cechowe tzw. lady. W latach 1807-1815 Piła znalazła się w granicach Księstwa Warszawskiego. Czasy napoleońskie przypominają między innymi trzy grafiki: dwie francuskie z 1817 r. przedstawiające lansjera polskiego i piechura francuskiego oraz portret Fryderyka Augusta, księcia saskiego. Część wystawy zajmuje ikonografia Piły, od najstarszej litografii Napoleona Ordy z 1880 r. do kart pocztowych z XIX i I połowy XX w. Ważną grupę eksponatów stanowią pamiątki po utworzonym w Pile w 1922 r. Konsulacie RP, który od 1934 r. do wybuchu II wojny światowej znajdował się w budynku dzisiejszego Muzeum Okręgowego. Wystawę historyczną zamyka prezentacja wybranych pamiątek po Straży Granicznej, funkcjonującej w Polsce w latach 1928-1939 oraz obiektów związanych z walkami o Piłę w 1945 roku.

Tyle Miejsc


czwartek, 6 sierpnia 2020

Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu (ul. J. Sowińskiego 2)

Przestrzeń ekspozycyjną stanowią komnaty I piętra jednej z najpiękniejszych rezydencji magnackich – wczesnorenesansowego Zamku Szydłowieckich i Radziwiłłów, wzniesionego na usypanej wyspie w rozlewisku rzeki Korzeniówki. Muzeum otwarto dla zwiedzających w 1975 roku.

W zamku prezentowana jest wystawa stała „Instrumenty… - zobaczyć i usłyszeć tradycję”, ukazująca polskie instrumentarium tradycyjne XVIII, XIX i pierwszej połowy XX wieku w kontekście ikonograficznym – oryginalnych obrazów i fotogramów, obrazujących polską obyczajowość muzyczną oraz materiałów dotyczących ich historii i instrumentalnej praktyki muzycznej, przestawionych w formie multimedialnej. Instrumenty prezentowane są w dwóch segmentach: w układzie kapel reprezentujących osiem najbardziej charakterystycznych regionów Polski (Sień Radziwiłłów) oraz w zarysach czterech podstawowych grup (idiofony, membranofony, chordofony, aerofony), respektowanego do chwili obecnej podziału wg Hornbostla i Sachsa (Komnata Radziwiłłów I i II). Wystawa ukazuje różnorodność polskiego instrumentarium ludowego, na którą znaczny wpływ miała regionalizacja Polski. Obok ludowych „regionalnych produktów”: złóbcoki, trombity, piszczałki sezonowe, skrzypce diabelskie i burczybasy, mających jednak ograniczone możliwości muzyczne, występują „pełnowartościowe” muzycznie instrumenty wykonane przez ludowych budowniczych: skrzypce czy basy żłobione („dłubane”), dudy, cymbały, a także przykłady instrumentarium profesjonalnego, które na stałe weszło w składy kapel ludowych: harmonie, skrzypce fabryczne, klarnet.

„Magia instrumentów. Osobliwości »inwencja trzygłosowa«” to druga wystawa instrumentologiczna umieszczona w wyjątkowej scenerii trzech komnat najstarszej części Zamku. Obok polskich i pochodzących z innych krajów instrumentów tradycyjnych prezentowane są instrumenty profesjonalne, które z różnych powodów znalazły się w obrębie oddziaływania muzyki tradycyjnej i ją współtworzą. W Komnacie „Staropolskiej”, w otoczeniu wczesnorenesansowych polichromii i stropów kasetonowych narrator snuje opowieść o instrumentach spotykanych w XVI-XVII wieku na dworach, takich jak: kocioł, trąbki naturalne i dudy. Komnata „Intermezzo” to prawdziwe eksperymentarium dźwięku. Za pomocą ciekawych multimediów z dedykowanymi tej przestrzeni aplikacjami zwiedzający może przenieść się w wirtualny świat muzyki lub tworzyć ją „na żywo” za pomocą udostępnionych instrumentów. W Komnacie „Lutniczej” z elegancją komnaty korespondują wyrafinowane formy i zdobnictwo chordofonów smyczkowych i szarpanych. Innowacyjne rozwiązania technologiczne i dostępne multimedia tworzą swoistą wystawę interaktywną, której głównym celem jest pobudzanie i rozwijanie muzycznych zainteresowań zwiedzających. To wszystko składa się na spójną całość: ekspozycję, która w niecodzienny sposób odzwierciedla magię instrumentów muzycznych.

Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu

poniedziałek, 3 sierpnia 2020

Muzeum Etnograficzne im. Franciszka Kotuli (Rzeszów, Rynek 6)

W zbiorach Muzeum znajduje się cenna kolekcja instrumentów ludowych, często wykonanych własnoręcznie przez wiejskich muzykantów. Charakterystyczną dla rzeszowskiego folkloru muzycznego kolekcję cymbałów uzupełniają skrzypce, basy, bębny oraz klarnety. Na wystawie prezentowane są również piszczałki, dzwonki, gwizdki oraz obrzędowe kołatki i terkotki .

Muzeum jako jedyne w regionie posiada również kompletny zbiór naczyń ceramicznych ze wszystkich ośrodków garncarskich Polski południowo- wschodniej. Do najlepszych przykładów kunsztu garncarskiego należy wykonana z gliny i eksponowana na stałe w salach Muzeum Etnograficznego kapliczka Chrystusa ukrzyżowanego czy też wyjątkowy piec kaflowy.

Większość figur na stałe eksponowanych w Muzeum Etnograficznym stanowiła niegdyś wyposażenie przydrożnych kapliczek i oprócz swych walorów artystycznych, posiada swoją odrębną historię związaną z losami rodzin czy też miejscowości. Emocjonalnym wyrazem wrażliwości artystycznej mieszkańców wsi, jest twórczość ludowych rzeźbiarzy, takich jak Wojciech Socha z Jaślan, Władysław Bąk z Woli Cichej, Izydor Błaszczak z Dębiny, Wojciech Bytnar z Albigowej. Do szczególnie cennych należą rzeźby Władysława Chajca, który pod wpływem osobistych doświadczeń życiowych, oraz kierując się własnym, specyficznym światopoglądem, rzeźbił niezwykle wyraziste sceny rodzajowe oraz historyczne.

Tyle Miejsc
www.leksykon.tylemiejsc.org.pl/podkarpackie/Muzeum-Etnograficzne-w-Rzeszowie

wtorek, 28 lipca 2020

Skansen Archeologiczny Karpacka Troja (Trzcinica 646)

Skansen zlokalizowany jest kilka kilometrów na północny-zachód od Jasła. W miejscu w którym powstał Skansen odkryto jedną z pierwszych silnie ufortyfikowanych osad znanych z terenu Polski, która powstała w początkach epoki brązu, ponad 4000 lat temu. W trakcie prac wykopaliskowych odkryto tu ponad 160 tysięcy zabytków, na które składają się naczynia, wyroby z ceramiki, krzemienia i kamienia, kości i rogu, a także brązu i żelaza. Wiele z nich to unikaty, uznawane za wspaniałe dzieła dawnej sztuki i rzemiosła. To także tu odkryto pierwszą w Polsce osadę zakarpackiej kultury Otomani-Füzesabony odznaczającej się wyraźnymi wpływami śródziemnomorskimi, datowaną na okres 1650-1350 p.n.e. Ze względu na rangę tego odkrycia, chronologię oraz wyraźne wpływy południowo-europejskie miejsce to nazwane zostało Karpacką Troją.
Po ponad dwóch tysiącach lat od upadku Karpackiej Troi teren ten zasiedlili Słowianie. Wznieśli oni wielki gród o powierzchni 3 hektarów, otoczony monumentalnymi wałami obronnymi, które jeszcze dzisiaj w niektórych partiach sięgają 10 m wysokości. To właśnie owo stanowisko nazywane jest "Wałami Królewskimi". Gród funkcjonował w latach 770-1030 r. n.e. Słowianie pozostawili po sobie kilkadziesiąt tysięcy zabytków, w tym wspaniały skarb srebrny, w skład którego wchodziło okucie pochwy miecza – arcydzieło rzemiosła wczesnośredniowiecznego.
Cały kompleks składa się z terenu grodziska oraz parku archeologicznego leżącego u jego podnóża. Na grodzisku zrekonstruowanych zostało ponad 150 m wałów obronnych, 2 bramy prowadzące do grodu (z epoki brązu i wczesnego średniowiecza) oraz 6 chat. Na terenie parku archeologicznego zlokalizowane są rekonstrukcje wioski otomańskiej z początków epoki brązu oraz słowiańskiej w wczesnego średniowiecza. Znajduje się tu także nowoczesny pawilon wystawowy z przestrzenną salą ekspozycyjną, multimedialną salą edukacyjną dla dzieci, przytulną "Salką Małego Odkrywcy" przeznaczoną dla przedszkolaków.


piątek, 24 lipca 2020

Muzeum Geologiczne w Warszawie (ul.Rakowiecka 4)

Miejsce przenoszące nas do innych czasów. W Muzeum prezentowane są doskonale zrekonstruowane szkielety czwartorzędowych ssaków: niedźwiedzia jaskiniowego, mamuta wielkiego i nosorożca włochatego, będących przedstawicielami epoki lodowcowej. Poznamy budowę geologiczną Polski, zobaczymy wspaniały zbiór skamieniałości (roślin i zwierząt), skał (magmowych, osadowych i metamorficznych) oraz minerałów. Muzeum posiada również miniwystawę meteorytów.

Wystawa "Materia Ziemi" prezentuje prawie 550 minerałów i skał z całego świata, które tworzą litosferę - zewnętrzną powłokę naszej planety. Na wystawie zamieszczono podstawowe informacje o minerałach: opisano układy krystalograficzne i najważniejsze właściwości mające znaczenia dla ich rozpoznawania. Omówione zostały poszczególne gromady (klasy) minerałów należące do systematyki opartej na składzie chemicznym: pierwiastki rodzime, siarczki, halogenki, tlenki i wodorotlenki, węglany, siarczany, borany i fosforany, krzemiany i grupa kwarcu.

Wystawa "Skamieniały świat" pokazuje zachowane do naszych czasów szczątki dawnych roślin i zwierząt, a także ślady ich działalności życiowej. Proces przechodzenia żywego organizmu w skamieniałość zwany jest fosylizacją i może trwać miliony lat. Na wystawie zaprezentowano grupy zwierząt, które mają duże znaczenie z geologicznego punktu widzenia. Są to: gąbki, koralowce, mięczaki takie jak małże, ślimaki, tentakulity oraz głowonogi, stawonogi, mszywioły, ramienionogi, szkarłupnie, graptolity. Ekspozycja liczy prawie 700 okazów zebranych z całego świata.

Wystawa „Surowce mineralne Polski” prezentuje bogactwa naturalne naszego kraju, podzielone na cztery główne kategorie: surowce energetyczne, chemiczne, skalne i metaliczne. Ekspozycja przedstawia genezę złóż, rejony ich występowania, metody wydobycia kopalin użytecznych oraz ich znaczenie.

Wystawa w głównej sali przedstawia geologiczną historię obszaru Polski, od archaiku poczynając, a na czasach prawie współczesnych kończąc. Ekspozycja prezentuje ogólne informacje o każdej erze i okresie, typowe skamieniałości oraz skały i minerały występujące w Polsce z podziałem na konkretne regiony. Bardzo efektownymi eksponatami są szkielety czwartorzędowych ssaków, modele dilofozaura oraz dewońskich tetrapodów, tropy dinozaurów oraz pnie drzew z karbonu i neogenu.

Tyle Miejsc

wtorek, 21 lipca 2020

Muzeum Szlachty Mazowieckiej w Ciechanowie (ul.Warszawska 61)

Budynek powstał w 1924 roku według projektu ciechanowskiego architekta Jerzego Korczaka z przeznaczeniem na bank mieszczańsko-rolniczy. W 1984 roku stał się własnością Muzeum i chociaż odbywają się tu liczne koncerty, wykłady, warsztaty i lekcje muzealne pełni on głównie funkcję wystawienniczą. W budynku prezentowane są wystawy stałe dotyczące Ciechanowa i okolic. Od 2016 roku wystawy te są dostosowane także do potrzeb osób z dysfunkcją wzroku i słuchu w ramach projektu „ Oczy i uszy szeroko zamknięte -wycieczka wielozmysłowa po Muzeum.

Wystawa „Utracony świat. Ślady rodzin żydowskich do 1942 roku” przybliża historie życia, kulturę i zwyczaje narodu żydowskiego mieszkającego w Ciechanowie przez kilka wieków. Wyeksponowano przedmioty użytkowe dnia codziennego i odświętne, charakterystyczne tylko w obrządkach tego narodu. Między innymi zobaczyć można: menory, lampki chanukowej, tałesu, Tory i jadu, balsamiki, kubka kiduszowego i puszki na etrog.

Wystawa „Dawne rzemiosło wsi mazowieckiej w miniaturze z darów Kazimierza Bobińskiego” ukazuje obraz dawnej polskiej wsi, z jej zabudową, warsztatami wiejskich rzemieślników, maszynami, pojazdami i narzędziami. Pokazuje ona przebogatą kulturę materialną polskiej wsi, która odeszła w przeszłość.  Wszystkie narzędzia i maszyny wykonane są w skali 1:10.

Wystawa „Rzeźba ludowa z kolekcji Heleny i Mariana Przedpełskich” prezentuje kolekcję rzeźby ludowej z terenu ziemi zawkrzeńskiej. Rzeźby datowane na początek XIX wieku wykonane zostały przez nieznanych twórców. Pozostałe stanowią dzieło znakomitych rzeźbiarzy tak zwanego ośrodka  Sierpeckiego i  pochodzą z początkowego okresu ich  działalności to jest z lat 30-50.tych XX wieku.


piątek, 17 lipca 2020

Fałatówka (Bystra, ul.Fałata 34)

Julian Fałat to jeden z najsłynniejszych polskich akwarelistów. Przez niemal 10 lat nadworny malarz cesarza Wilhelma II Hohenzollerna, dyrektor Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie (został nim w miejsce Jana Matejki) i autor reform, dzięki którym Szkołę przemianowano na Akademię Sztuk Pięknych. Do Bystrej przyjechał z Krakowa, żeby podreperować zdrowie w tutejszym uzdrowisku. Miejscowość i okolice tak mu się spodobały, że kupił tu dom i osiadł już na stałe.
Zwiedzający mogą zobaczyć tę malowniczo położoną willę, w której Fałat mieszkał blisko 20 lat. Zbiory podzielono na dwie części. Jedna dotyczy twórczości artysty – jego dorobku malarskiego i kolekcjonerskiego – a druga ma charakter biograficzno-historyczny. Pierwsza pozwala poznać prace malarskie Fałata – obrazy olejne, kompozycje akwarelowe czy litograficzne – a także eksponaty świadczące o kolekcjonerskiej pasji malarza – rzeźby i grafiki. Wszystko w oprawie autentycznych mebli, sztalug, przyborów do malowania, których używał Fałat. Druga część to spuścizna po malarzu – pamiątki osobiste, świadectwa, dokumenty, archiwalne fotografie, fragmenty pamiętników.


wtorek, 14 lipca 2020

Muzeum Historyczne w Bielsku-Białej (ul.Wzgórze 16)

Zamek Książąt Sułkowskich - charakterystyczna budowla wznosząca się na wzgórzu w centrum Bielska-Białej swoją nazwę zawdzięcza książęcemu rodowi Sułkowskich, którzy byli jej właścicielami przez prawie 200 lat, do roku 1945. Choć zamek nieodłącznie kojarzy się z Sułkowskimi, a jego wygląd zewnętrzny i wewnętrzny jest efektem kolejnej przebudowy dokonanej przez nich w XIX w., to jest on znacznie starszy, ponieważ sięga wieku XIV. Przez kilkaset lat był przebudowywany – od średniowiecznej warowni, przez renesansową rezydencję, aż po dzisiejszy wygląd. Przed rodziną Sułkowskich właścicielami byli Piastowie śląscy oraz różne rody szlacheckie węgierskie i austriackie. Od 1983 roku jego jedynym użytkownikiem jest Muzeum. Mimo że była to druga połowa XX wieku, to historia Muzeum sięga jego początków. W 1904 roku otwarto dla zwiedzających Muzeum Miejskie w Białej, a w 1906 Muzeum w Bielsku. Formalnie były to dwa osobne miasta. Jednak podczas hitlerowskiej okupacji niemieckie władze połączyły oba muzea w jedno – Heimatmuseum – i ulokowały je w Białej, w dawnym domu cechowym. W zamku Sułkowskich Muzeum znalazło się w 1945 roku, z inicjatywy Stanisława Oczki, który kierował placówką przez następne 35 lat.

Zbiory w murach zamkowych podzielone są na dwie części – te dotyczące historii sztuki oraz eksponaty historyczne i archeologiczne. W dawnych komnatach Sułkowskich można podziwiać sztukę, którą reprezentują m.in. Jan Matejko, Juliusz, Wojciech i Jerzy Kossakowie, Leon Wyczółkowski, Teodor Axentowicz, Jacek Malczewski, Adam Bunsch, Julian Fałat i wielu innych, a w dwóch osobnych salach prace artystów współczesnych, ściśle związanych z Bielskiem-Białą i regionem.

W pomieszczeniach północnego skrzydła dostępne są dla zwiedzających eksponaty związane z historią Bielska, regionu, jak i samego zamku. Można wśród nich zobaczyć zabytki archeologiczne, pochodzące z wykopalisk i sięgające prehistorii; eksponaty związane z szeroko pojętym rzemiosłem i przemysłem, z których Bielsko, a później również Biała słynęły przez setki lat; pamiątki z 20-lecia międzywojennego, kiedy austriackie Bielsko zostało objęte granicami Rzeczypospolitej; no i przede wszystkim liczne pamiątki po książętach Sułkowskich. Dodatkową atrakcją jest lapidarium, w którym Muzeum prezentuje przekrój zabytków architektonicznych – od średniowiecza po 2. połowę wieku XIX.

Tyle Miejsc
Leon Wyczółkowski Autoportret (1926)

piątek, 10 lipca 2020

Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie (ul.Wybrzeże Gdyńskie 4)

Wystawa stała "Dzieje sportu polskiego i olimpizmu" ukazuje historię sportu od czasów antycznej Grecji poprzez narodziny nowożytnych Igrzysk Olimpijskich (XIX wiek) oraz początki sportu w Polsce (XIX/XX wiek) do współczesności. W Centrum Olimpijskim zebrano ponad 3.000 eksponatów oraz prawie 600 zdjęć związanych głównie ze sportem i turystyką polską. Na ekspozycji w różnych aspektach przedstawiono ponad 40 dyscyplin; wśród nich lekkoatletykę, kolarstwo, narciarstwo, łyżwiarstwo, tenis, szermierkę, jeździectwo piłkę nożną, kajakarstwo, judo, żeglarstwo, alpinizm, turystykę letnią i zimową.
Do najciekawszych atrakcji wystawy należą oryginalne medale olimpijskie czy kajak, na którym pływał po mazurskich jeziorach Karol Wojtyła – późniejszy święty Jan Paweł II. Wystawę uzupełniają liczne filmy, nagrania dźwiękowe oraz prezentacje mulitmedialne.
Ekspozycja przybliża sylwetki wielu wybitnych sportowców reprezentujących liczne dziedziny sportu. Wśród najwybitniejszych są bracia Kucharowie, Zbyszko Cyganiewicz, Waldemar Baszanowski, Bronisław Czech, Janusz Kusociński, Maria Kwaśniewska, Stanisława Walasiewicz, Jadwiga Jędrzejowska, Karol Rómmel, Adam Pappé, Jerzy Kulej, Irena Szewińska, Bronisław Malinowski, Stanisław Królak, Ryszard Szurkowski, Władysław Komar, Kazimierz Deyna, Wanda Rutkiewicz, Mateusz Kusznierewicz, Otylia Jędrzejczak, Adam Małysz, Robert Korzeniowski…

Tyle Miejsc

wtorek, 7 lipca 2020

Muzeum Okręgowe w Rzeszowie (ul. 3 maja 19)

Muzeum mieści się w XVII-wiecznym gmachu dawnego klasztoru, położonym przy reprezentacyjnym deptaku miejskim. Dwie galerie malarstwa, galeria rzemiosła artystycznego oraz wystawa historyczna i archeologiczna sprawiają, iż każdy miłośnik historii i sztuki znajdzie tutaj coś dla siebie.

W krużgankach dolnej kondygnacji prezentowana jest Galeria Malarstwa Europejskiego, w ramach której wyodrębnione zostały poszczególne działy tematyczne. Otwiera je galeria pejzażu z licznymi odmianami: sztafażem, wedutą i mariną. Następnie prezentowane są martwe natury, przedstawienia zwierząt i sceny rodzajowe. Ostatnią, a zarazem najbardziej wartościową część galerii stanowią dzieła odnoszące się do wątków biblijnych, mitologicznych i literackich. Wśród pokazanych dzieł malarskich z przełomu XVII, XVIII i XIX stulecia przeważają obiekty pochodzące z Galerii Dąmbskich – jednej z głównych kolekcji rzeszowskiego muzeum.

Niezwykle urozmaicone zabytki prezentowane są w Galerii Rzemiosła Artystycznego. Zobaczyć tu można: biedermeierowskie meble z pierwszej połowy XIX stulecia, również XIX-wieczne wyroby ceramiczne oraz zabytkowe szkło stołowe i pamiątkowe. Część ekspozycji stanowią damskie ozdoby biżuteryjne i przybory toaletowe. Interesującym uzupełnieniem galerii jest zbiór srebrnych torebek balowych z okresu od końca XIX stulecia do lat 20. XX wieku.

Miłośnicy malarstwa znajdą niezwykle atrakcyjną Galerię Malarstwa Polskiego. Wyeksponowano w niej malarstwo sztalugowe obejmujące obrazy olejne od XVIII wieku do 1939 roku. Dzieła zostały wystawione w układzie chronologiczno-tematycznym, dominują portrety ale zaprezentowano również pejzaże, weduty, sceny rodzajowe i martwe natury. Na ekspozycji prezentowane są działa wybitnych polskich malarzy, takich jak: Grottgera, Siemiradzkiego, Gierymskiego, Chełmońskiego, Świeszewskiego, Brandta, Kossaka, Mehoffera, Malczewskiego, Makowskiego, Wyczółkowskiego, Sichulskiego czy Boznańskiej.

O trudnych czasach zmagań o niepodległość Polski opowiada wystawa zatytułowana „Żołnierz polski 1914 – 1945. Kolekcja Jana Partyki”. W czterech salach wystawowych ukazane są kolejne etapy walk Polaków o niepodległe państwo. Prezentowane jest tutaj wyposażenie, broń i mundury oraz odznaczenia i odznaki pamiątkowe. Wystawa uatrakcyjniona została aranżacjami przedstawiającymi okopy Legionów Polskich z lat I wojny światowej oraz sztabu 3. Dywizji Strzelców Karpackich z okresu bitwy o Monte Cassino.

„Odkopana przeszłość - pradzieje Polski południowo-wschodniej” to tytuł archeologicznej ekspozycji ukazującej różnorodne aspekty życia człowieka w okresie od około 40 tysięcy lat p.n.e. do XIII wieku naszej ery. Zaprezentowano tutaj około 2000 tysięcy zabytków pochodzących z badań wykopaliskowych prowadzonych na terenie Polski południowo-wschodniej.

Tyle Miejsc
Johann Drechsler Martwa natura (1794)

piątek, 3 lipca 2020

Muzeum Zamkowe w Pszczynie (ul. Brama Wybrańców 1)

To wyjątkowe miejsce na mapie Polski prezentujące unikatowy typ rezydencji magnackiej, urzekającej autentyzmem. W zamku, którego kształt bryły nie zmienił się od prawie 150 lat, zachowało się około 80 procent oryginalnego wyposażenia z przełomu XIX i XX wieku. Zabytkowe wnętrza pieczołowicie odtworzono dzięki starym fotografiom z ok. 1915 roku i inwentarzom zamkowym, za co Muzeum zostało wyróżnione prestiżową nagrodą pozarządowej organizacji Europa Nostra. Zwiedzając kolejne komnaty zamku, ulegamy atmosferze i urokowi epoki, której przepych, bogactwo i wystawny tryb życia bezpowrotnie minęły wraz ze zmianami społecznymi, będącymi następstwem obu wojen światowych. Wystawy stałe: „Wnętrza XIX i XX-wieczne”, „Zbrojownia”, „Gabinet Miniatur”, „Znane i nieznane”, „Galeria portretów. W kręgu wolnych panów, hrabiów i książąt pszczyńskich”, „Sala Polska im. Księcia Józefa Poniatowskiego”.

Od kilku lat zwiedzający mogą też podziwiać użytkowane przez Muzeum odrestaurowane Stajnie Książęce należące niegdyś do kompleksu zamkowego. W ich skład, prócz powstałych w XIX wieku stajni, wchodzi również pochodząca z tego samego okresu wozownia, a ponadto XVIII-wieczny młyn oraz garaże z początku XX wieku.

Częścią Muzeum jest również malowniczo położony w pszczyńskich lasach Zameczek Myśliwski Promnice. Jego powstanie łączy się z pasją miejscowych książąt do polowań, czemu sprzyjały obfitujące w zwierzynę lasy. Zameczek odbudowany po pożarze w 1868 roku zachował po dziś dzień swój niezmieniony kształt i podobny układ pomieszczeń, m.in. obszerny hol oraz Wielką Salę służącą niegdyś paradnym ucztom, z imponującym neogotyckim kominkiem, witrażowymi oknami i trofeami łowieckimi dekorującymi ściany.

Tyle Miejsc

środa, 1 lipca 2020

Muzeum "Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie" (ul.Parkowa 25)

Przeszłość jest nieprzejrzysta – zaciera się w naszej pamięci, tonie w ciemnych odmętach nawarstwiających się zdarzeń, ginie w gąszczu kolejnych interpretacji. Tutaj przeszłość rozumiana jest jako wielki magazyn myśli, gestów, rytuałów, emocji, wartości. Także – oczywiście – przedmiotów. Wszędzie dostrzegamy tropy pozostawione przez konkretnych ludzi i konkretne wspólnoty. Stałe wystawy etnograficzne: „Mechanizacja na wsi od poł. XIX do poł. XX w.”, „Kto dobrze orze, mo chlyb w komorze. Uprawa roli na Górnym Śląsku w XIX i na pocz. XX w.”, „Pojazdy konne”, „Tradycyjne rzemiosło ludowe – ginące zawody” oraz „Młynarstwo”.

Skansen pełen wspomnień z XVIII i XIX wieku. Wiele przykładów architektury wiejskiej i małomiasteczkowej rozrzuconej na ponad dwudziestu hektarach. Zabytkowe drewniane obiekty pochodzą z Górnego Śląska oraz regionu Zagłębia Dąbrowskiego. Wędrujemy po Beskidach i Podgórzu. Odwiedzamy rejon pszczyńsko-rybnicki, przemysłowy i lubliniecki. Wiele z miejsc zgrupowane w formie kompletnych przysiółków i zagród. Wszystkie budynki mieszkalne z Beskidu Śląskiego są chałupami kurnymi (bez przewodów kominowych), co odróżnia je od pozostałych. Tradycyjne, drewniane budownictwo wiejskie; budynki mieszkalne i gospodarcze, obiekty rzemieślniczo-przemysłowe wraz z wyposażeniem wnętrz. Obiekty sakralne, w tym kościół pod wezwaniem św. Józefa Robotnika z Nieboczów.


piątek, 26 czerwca 2020

Muzeum Kultury Ludowej (Kolbuszowa, ul. Wolska 36)

Z dala od miejskiego zgiełku na 30 hektarach parku etnograficznego odtworzono wsie Lasowiaków i Rzeszowiaków z przełomu XIX i XX wieku. Zgromadzono ponad 80 obiektów architektury drewnianej, wśród nich chałupy, stajnie, obory, chlewy, kurniki, stodoły, spichlerze, maneż, bróg, młyn wodny, wiatraki, kuźnie, olejarnia i garncarnia. Wśród budynków użyteczności publicznej znalazły się szkoła, karczma i remiza strażacka, a także okazały kościół pw. św. Marka Ewangelisty. Do najstarszych obiektów należą m.in.: dwór z Brzezin z 1753 r., spichlerz dworski z Bidzin z 1784 r., chałupa z Markowej z 1804 r. oraz kościół z Mielca-Rzochowa postawiony w 1843 r.

Budynki przedstawione zostały w ich naturalnych relacjach i środowisku podobnym do tego, które im kiedyś towarzyszyło. Poszczególne obiekty zestawione są w zagrody według układu siedliska, gdzie powstały. Zagrody zaś odtwarzają układy przestrzenne tradycyjnej zabudowy wsi. Znajdują się w naturalnym pejzażu przydomowych ogródków, sadów i pasiek, pól uprawnych, łąk i pastwisk, stawów, otoczone nadrzeczną zielenią i lasem. W niektórych obejściach hodowane są zwierzęta. Dopełnieniem ekspozycji są pokazy prac gospodarskich i polowych oraz tradycyjnych rzemiosł. Większość wnętrz mieszkalnych i gospodarczych urządzono sprzętami właściwymi dla danego miejsca i czasu, które jednocześnie opowiadają o codziennych zajęciach domowych. Dla przykładu w chałupie Kielarów z Markowej zaaranżowano pieczenie chleba.

Wystawa „A chłopska dusza niech w muzeum odpocznie” pomaga w poznaniu lasowiackiej i rzeszowskiej wsi z przełomu XIX i XX w. Dowiemy się tutaj: jak uchronić dziecko od złego uroku, co wolno było pannom, a co kawalerom, jak płaciło się muzykantom na weselu, jak to ze lnem bywało lub jak należało się wystroić na niedzielę. Wystawa "Młynarstwo. Siła wiatru i wody" oferuje coś niezwykłego. Uruchomiono maszynownię młyna wodnego z Żołyni Dolnej, gdzie można zobaczyć pracę wszystkich urządzeń młyńskich, a dzięki aplikacji multimedialnej zainstalowanej na dużym dotykowym ekranie - także historię młynarstwa. Ekspozycja zabawek drewnianych (licząca 420 przedmiotów) prezentowana jest w chałupie z Wrzaw.

Skansen leży w pobliżu Wschodniego Szlaku Rowerowego "Green Velo", a park etnograficzny to atrakcja turystyczna z certyfikatem "Miejsce Przyjazne Rowerzystom".

Tyle Miejsc

środa, 24 czerwca 2020

Muzeum Budownictwa Ludowego (Sanok, ul. Rybickiego 3)

Największy pod względem liczby zgromadzonych obiektów skansen etnograficzny w Polsce prezentujące budownictwo grup etnograficznych Podkarpacia z okresu od XVII do XX wieku: w tym budownictwo pogórzańskie, doliniańskie, łemkowskie i bojkowskie. Do najliczniejszych obiektów należą budynki mieszkalne lub mieszkalno-gospodarcze m.in. kuźnie. Znajdują się tu również obiekty sakralne takie jak kościół rzymskokatolicki i cerkwie greckokatolickie. A ponad to: budynek szkoły, plebanii, dwór i remizy strażackie oraz obiekty przemysłowe służące eksploatacji ropy naftowej.

Zrekonstruowany Galicyjski Rynek jest ideowym obrazem centrum miasteczka z początku XX wieku i mimo, iż nie jest odtworzeniem konkretnego układu urbanistycznego niezwykle wiernie oddaje wygląd typowego drewnianego miasteczka południowo-wschodniej Polski. Dwór ze Święcan ulokowany jest niezwykle malowniczo na wzniesieniu, skąd rozpościera się szeroka panorama na miasto i wzgórze zamkowe. Dworowi przywrócono pierwotny wygląd poprzez odbudowanie ganku w elewacji ogrodowej, odtworzenie kominków we wnętrzach oraz rekonstrukcję polichromii ściennej w domowej kaplicy.

Wystawa stała Ikona Karpacka jest prezentacją najlepszych przykładów malarstwa ikonowego z muzealnej kolekcji sztuki cerkiewnej. Na ekspozycji udostępniono ponad 200 egzemplarzy, najstarsze z XV wieku. Zbiór pochodzi z cerkwi podległych najpierw prawosławnej, później greckokatolickiej eparchii przemyskiej i lwowskiej, a w ramach aktualnych granic państwowych – greckokatolickiej Diecezji Przemysko-Nowosądeckiej. W zakresie nomenklatury wobec ikon najstarszych datowanych na XV i XVI wiek, w literaturze przedmiotu i niniejszym tekście używa się określenia zachodnioruskie, mając na uwadze rusińskie dziedzictwo ziem przyłączonych około połowy XIV wieku do Polski, a względem ikon powstałych od XVII wieku – ukraińskie, ze względu na rodzący się wówczas etnos ukraiński.

Sektor naftowy upamiętnia podkarpackie tradycje najstarszego ośrodka górnictwa naftowego na świecie, gdzie kopalnie ropy naftowej powstawały już przed 1884 rokiem. Kolekcja prezentuje cykl wydobywczy ropy. Znajdują się w niej wieże wiertnicze, szyb typu kanadyjskiego, kieraty pompowe, żurawie, wozy żelazne do przewozu ropy oraz jedyny na świecie egzemplarz lokomobilowego kotła parowego z roku 1919, z podwoziem wyprodukowanym w Fabryce Wagonów i Maszyn w Sanoku.

Tyle Miejsc.